این پیام آخرین گزارش او بود؛ سپس ارتباط قطع شد.
ساعاتی بعد، خبر تأیید شد:
محمود صارمی به همراه هشت دیپلمات ایرانی، به شهادت رسیده بود.

شهید محمود صارمی در خرداد ماه سال ۱۳۴۷ در روستای چهاربره از توابع شهرستان بروجرد در استان لرستان به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات متوسطه، در دانشگاه تهران در رشته جغرافیا پذیرفته شد. او از همان ابتدای ورود به دانشگاه، به جمع دانشجویان بسیجی پیوست و همزمان با تحصیل، در برنامه‌های فرهنگی، مذهبی و جهادی مشارکت فعال داشت.
محمود در حالی که مشغول به تحصیل در دانشگاه بود، نتوانست نسبت به تجاوز دشمن به خاک سرزمینمان بی‌تفاوت باشد و مانند سایر جوانان ایران زمین، عزمش را برای مقابله با دشمن جزم کرد و از طریق بسیج دانشجویی دانشگاه تهران به جبهه‌های کردستان، حلبچه و جنوب خرمشهر اعزام شد. او به مدت ۱۷ ماه در این جبهه‌ها در کنار سایر رزمندگان اسلام، به دفاع از کیان و تمامیت ارضی کشور پرداخت.

در سال ۱۳۷۰، پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، محمود صارمی به خبرگزاری جمهوری اسلامی پیوست و بعد از پنج سال تلاش و فعالیت، به خارج از کشور اعزام و مسئولیت دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی را در مزارشریف برعهده گرفت. حضور در افغانستان، به‌ویژه در دوره‌ی پرآشوب داخلی و جنگ داخلی، کاری بسیار پرریسک و خطرناک بود؛ اما شهید صارمی با اعتقاد به رسالت رسانه‌ای خود، از خطرها نمی‌هراسید و همچنان با دقت، امانت‌داری و شجاعت، وظایف خود را انجام می‌داد.

در تاریخ ۱۷ مرداد ۱۳۷۷، نیروهای طالبان به شهر مزارشریف حمله کردند. در جریان این حمله، ساختمان کنسولگری جمهوری اسلامی ایران نیز مورد یورش قرار گرفت.

محمود صارمی که در همان محل مستقر بود، در آخرین پیام خبری خود به تهران چنین مخابره کرد:
«هفدهم مرداد ماه ۱۳۷۷، اینجا محل کنسولگری ایران در مزار شریف است. من، محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران هستم. گروه طالبان چند ساعت پیش وارد مزار شریف شدند. مزار شریف به دست طالبان سقوط کرد. عده‌ای از افراد طالبان در محوطه کنسولگری دیده می‌شوند. به من بگویید که چه وظیفه‌ای...»

او به همراه هشت دیپلمات ایرانی، از سوی گروه طالبان مورد حمله قرار گرفتند و پس از رگبار گلوله، در گوری دسته جمعی دفن شدند تا هرگز شناسایی نشوند.

بعد از ۱۷ مرداد ۷۷ و بی‌خبری ایران از خبرنگار ایرانی و دیپلمات‌ها، وزارت خارجه اقدامات لازم را برای جستجوی آن‌ها به کار گرفت و بعد از گذشت بیش از ۲۰ روز، شهادت آن‌ها تایید شد. در پی شهادت آن‌ها، موجی از خشم، اندوه و همدلی در ایران شکل گرفت.

برای بزرگداشت این خبرنگار فداکار، دولت وقت جمهوری اسلامی ایران روز ۱۷ مرداد را به عنوان «روز خبرنگار» نام‌گذاری کرد؛ روزی برای بزرگداشت همه کسانی که جانشان را در راه حقیقت و آگاهی‌بخشی فدا می‌کنند.